KWW

Zweden is ruimte. Je hebt de wind, de bomen, de zon of de grijze wolken als buren. Je kunt je gedachten hardop uitspreken. Rustig of luid. Je kunt in een luidkeelse scheldpartij (of een aria) uitbarsten zonder dat een Zweed omkijkt. Achterin je veel te grote tuin. Maar ook bij een van de vele meren, op verlaten vuurplekken, aan klotsende steigertjes, of gewoon hangend over een grote boomwortel midden in het bos. Niemand heeft er last van en niemand vindt er wat van. Het je volledig onbespied wanen, dat is één van de grote aantrekkingskrachten van dit land, denk ik. Je ziet hier reeën wegspringen, roofvogels, kraanvogels overvliegen. Er zijn zwijnen op de akkers en eekhoorns in de bomen voor ons huis. We hopen steeds op een eland. Het kan elk moment gebeuren, want ook de dieren voelen zich hier vrij en onbespied. en worden niet achterna gezeten door loslopende honden.

De rietpluimpjes vangen het laatste licht. Aan de horizon brandt die vreemde lichtschijn die eigenlijk niet te benoemen is. Een unieke kleur. Lente in Zweden! Overal zie je van die witte en paarse klokvormige bloemetjes (vit- och blåsippan) om de ontluikende bomen met die groene wazen naar de kroon te steken. Het loopt achter op Nederland. Denk een paar weken, maar de temperaturen zijn al prima. En hier zitten aan die steiger, hoewel het net te koud is, is jette fin.

Donderdag is mijn schrijfdag. Ik hou van stevige plots. Maar terwijl ik eraan werk, vraag ik me soms wel eens af: hoe maak je zoiets ooit helemaal af? En voor wie? Er is al zoveel goeds… Volharding, onzekerheid en af en toe een flinke tik gekte heb je daar voor nodig.

Slagveld in huis, weinig slaap, eindeloze meekijksessies, maar het nieuwe prentenboek van mijn lieveling Hanne (naar een verhaal van Jef Aerts) is af!

Vandaag in een oude loods een kast vol trapspijltjes gevonden! Doorleefd, afgebladderd, kromme, rechte, ijzeren en houten. Ik stel me voor hoe hoe kinderen een eeuw lang langs deze sierlijke “vergeten wachters” gleden zonder te vallen.

Het is verdorie maart. Op naar de lente!

H. en ik gingen naar Uitgeverij Hoogland en Van Klaveren in Hoorn om over een nieuw schrijfproject te praten. Goede sfeer. Lekkere broodjes. Mooi stadje ook. Zin in dit nieuwe prentenboek!

De Olympische Winter Spelen zijn begonnen in Italia met Nederlandse schaatsers, beelden die vooral veel rust uitstralen. Mooi om naar te kijken, licht meditatief, al mocht het tempo soms wel wat hoger. Toch fijn: kijken zonder stress naar iets dat opeens even heel belangrijk is.

Tussendoor lag mijn aandacht bij boeken. De nieuwe Peter Pan met illustraties van Floor Rieder en tot in de puntjes verzorgd heb ik helaas al uit, één grote triomf dat boek. En een titel over klimaathoop ligt klaar, geen doemverhalen, maar ideeën over wat wél werkt, tenminste dat denk ik… ik moet het nog lezen.

Verder was het simpelweg een goede zondag. Lente-achtig bijna. Zon in, jas uit. In de tuin onze oude keukendeur ontdaan van talloze lagen giftige verf. Nu weer naakt kaal hout, klaar om opnieuw geverfd te worden, maar dat heeft geen haast.

Spaanse Kleine wijze wolf

Het prentenboek ‘Kleine wijze wolf’ krijgt een Spaanse vertaling bij uitgeverij Ocean. Ons prentenboek is inmiddels vertaald in zestien talen: Duits, Engels (zowel Amerikaans als Canadees), Deens, Koreaans, Perzisch, Chinees (traditioneel en vereenvoudigd), Japans, Russisch, Kroatisch, Frans, Macedonisch, Italiaans, Spaans en Turks. Ola! (En dde Catalaanse zou ook nog kunnen volgen, zei de agent die dit allemaal zo geweldig regelt).

Ik denk dat je met gerust hart kan zeggen dat de 16e editie van de Middag van het Kinderboek alles in zich had dat je ervan mag verwachten. We juichten, we rilden, we werden meegevoerd, we kregen nieuwe inzichten en maakten nieuwe vrienden, het was kortom een groot feest. KBA Rian Visser kreeg spontaan een enorm applaus! Dat alles op een zonnige zaterdagmiddag in de OBA. Tip: je kunt de middag vanaf nu ook op Substack volgen.