“Dezelfde rol spelen, dag in dag uit, steeds opnieuw, als een machine… dat is ondragelijk!” - aldus meesterregisseur Akira Kurosawa in een interview. “Een acteur die niet constant nieuwe rollen krijgt droogt uit als een boom die je in een tuin plant en daarna vergeet water te geven”
Eigenlijk zocht ik gewoon een goed excuus om dit onnavolgbare beeld uit Throne of Blood (1957) te posten, maar… I couldn’t agree more.
‘Kleine wijze wolf’ krijgt een Spaanse vertaling bij uitgeverij Ocean: Pequeño lobo sabio. Ons prentenboek is inmiddels vertaald in zestien talen: Duits, Engels (zowel Amerikaans als Canadees), Deens, Koreaans, Perzisch, Chinees (traditioneel en vereenvoudigd), Japans, Russisch, Kroatisch, Frans, Macedonisch, Italiaans, Spaans en Turks. Ola!
En de Catalaanse zou ook nog kunnen volgen, zei de agent die dit allemaal zo geweldig regelt.
Ik stond vanmiddag opeens in een lentestraal. Gewoon midden in de huiskamer, tussen de kruimels ontbijtkoek en hoge stapels kinderboeken die elk moment om kunnen vallen. Vanbinnen biedt het die pure Mac Barnett en Jon Klassen-fijnheid: dat lichte absurde met precies de juiste hoeveelheid verwondering. Ook de allerkleinsten kunnen hier nu van genieten (samen met hun ouders natuurlijk)!
Gister was het alweer de laatste dag van april. Het is bewolkt, landelijk. Achter me ligt het rode huisje. Er loopt een bruinharige jonge hond achter me aan. Die vindt het wel lekker hier. Met een groep mensen in een oud houten huis waar veel in moet gebeuren. Het heeft wel iets. Ons kronkelige weggetje loopt naar wat ze hier de “badplats” noemen. Er is een steiger met een reddingsband en (we hebben geluk) nog een vuurplaats, kleine duikplank en zwemeilandje. Dat betekent nu nog niet zoveel, maar het zou kunnen dat er in de zomer af en toe zwemgasten langskomen of campermensen die willen wildkamperen. We gaan het zien. Op dit moment is het vooral een bocht met wat rode huizen op zijn Zweeds met pluimpjes witte rook. Als uit een boek van Astrid Lindgren waar hier de ‘lopissen’ nog altijd vol mee staan.
Op 30 april vieren Zweden de komst van de lente met Valborgsmässoafton en wij deden mee! Overal in het land worden dan grote vreugdevuren aangestoken met festiviteiten erbij. Deze is in de Rosengården in Karlshamn. Een stoet kleine kinderen met fakkels kwam aanlopen over een heuvel om het te ontsteken, dat bood een fraaie en zelfs wat ontroerende aanblik 🔥
Zweden is ruimte. Je hebt de wind, de bomen, de zon of de grijze wolken als buren. Je kunt je gedachten hardop uitspreken. Rustig of luid. Je kunt in een luidkeelse scheldpartij (of een aria) uitbarsten zonder dat een Zweed omkijkt. Achterin je veel te grote tuin. Maar ook bij een van de vele meren, op verlaten vuurplekken, aan klotsende steigertjes, of gewoon hangend over een grote boomwortel midden in het bos. Niemand heeft er last van en niemand vindt er wat van. Het je volledig onbespied wanen, dat is één van de grote aantrekkingskrachten van dit land, denk ik. Je ziet hier reeën wegspringen, roofvogels, kraanvogels overvliegen. Er zijn zwijnen op de akkers en eekhoorns in de bomen voor ons huis. We hopen steeds op een eland. Het kan elk moment gebeuren, want ook de dieren voelen zich hier vrij en onbespied. en worden niet achterna gezeten door loslopende honden.
De rietpluimpjes vangen het laatste licht. Aan de horizon brandt die vreemde lichtschijn die eigenlijk niet te benoemen is. Een unieke kleur. Lente in Zweden! Overal zie je van die witte en paarse klokvormige bloemetjes (vit- och blåsippan) om de ontluikende bomen met die groene wazen naar de kroon te steken. Het loopt achter op Nederland. Denk een paar weken, maar de temperaturen zijn al prima. En hier zitten aan die steiger, hoewel het net te koud is, is jette fin.
Donderdag is mijn schrijfdag. Ik hou van stevige plots. Maar terwijl ik eraan werk, vraag ik me soms wel eens af: hoe maak je zoiets ooit helemaal af? En voor wie? Er is al zoveel goeds… Volharding, onzekerheid en af en toe een flinke tik gekte heb je daar voor nodig. 
Slagveld in huis, weinig slaap, eindeloze meekijksessies, maar het nieuwe prentenboek van mijn lieveling Hanne (naar een verhaal van Jef Aerts) is af!
Vandaag in een oude loods een kast vol trapspijltjes gevonden! Doorleefd, afgebladderd, kromme, rechte, ijzeren en houten. Ik stel me voor hoe hoe kinderen een eeuw lang langs deze sierlijke “vergeten wachters” gleden zonder te vallen.
