Alweer de laatste dag van april. Het is bewolkt, landelijk. Achter me ligt het rode huisje. Er loopt een bruinharige jonge hond achter me aan. Die vindt het wel lekker hier. Met een groep mensen in een oud houten huis waar veel in moet gebeuren. Het heeft wel iets.

Ons kronkelige weggetje loopt naar wat ze hier de “badplats” noemen. Er is een steiger met een reddingsband en als je geluk hebt nog een vuurplaats, duikplank of zwemeilandje. Dat betekent nu nog niet zoveel, maar het zou kunnen dat er in de zomer af en toe zwemgasten langskomen of campermensen die willen wildkamperen…

We gaan het zien.

Op dit moment is het vooral een bocht met wat huizen. Rode huizen op zijn Zweeds met pluimpjes witte rook. Als uit een boek van Astrid Lindgren waar hier de ‘lopissen’ nog altijd vol mee staan.

Op 30 april vieren Zweden de komst van de lente met Valborgsmässoafton en wij deden mee! Overal in het land worden dan grote vreugdevuren aangestoken. Deze is in de Rosengården in Karlshamn. Een stoet kleine kinderen met fakkels kwam aanlopen over een heuvel om het te onsteken, dat bood een fraaie en zelfs wat ontroerende aanblik 🔥

Zweden is ruimte. Je hebt de wind, de bomen, de zon of de grijze wolken als buren. Je kunt je gedachten hardop uitspreken. Rustig of luid. Je kunt in een luidkeelse scheldpartij (of een aria) uitbarsten zonder dat een Zweed omkijkt. Achter in je tuin. Maar ook bij een van de vele meren op verlaten vuurplekken, aan klotsende steigertjes, of gewoon op een grote boomwortel. Niemand heeft er last van en niemand vindt er wat van. Het je onbespied wanen, dat is één van de grote aantrekkingskrachten van dit land, denk ik.

En er zijn dieren. Je ziet hier reeën wegspringen, roofvogels, kraanvogels. Er zijn zwijnen op de akkers en eekhoorns in de bomen voor ons huis. We hopen steeds op een eland. Het kan elk moment gebeuren, want ook de dieren voelen zich hier onbespied. Ze worden niet achterna gezeten door loslopende honden.

De rietpluimpjes vangen het laatste licht. Aan de horizon brandt die vreemde lichtschijn die eigenlijk niet te benoemen is. Unieke kleur. Lente in Zweden. Overal witte en paarse klokvormige bloemetjes, om de ontluikende bomen met die groene wazen naar de kroon te steken. Het loopt achter op Nederland. Denk een paar weken, maar de temperaturen zijn al prima. En hier zitten aan die steiger, hoewel het net te koud is, is jette fin.