Alweer de laatste dag van april. Het is bewolkt, landelijk. Achter me ligt het rode huisje. Er loopt een bruinharige jonge hond achter me aan. Die vindt het wel lekker hier. Met een groep mensen in een oud houten huis waar veel in moet gebeuren. Het heeft wel iets.
Ons kronkelige weggetje loopt naar wat ze hier de “badplats” noemen. Er is een steiger met een reddingsband en als je geluk hebt nog een vuurplaats, duikplank of zwemeilandje. Dat betekent nu nog niet zoveel, maar het zou kunnen dat er in de zomer af en toe zwemgasten langskomen of campermensen die willen wildkamperen…
We gaan het zien.
Op dit moment is het vooral een bocht met wat huizen. Rode huizen op zijn Zweeds met pluimpjes witte rook. Als uit een boek van Astrid Lindgren waar hier de ‘lopissen’ nog altijd vol mee staan.