Zondag in Carré, waar het Shanghai Ballet vierentwintig zwanen verdubbelde tot achtenveertig - en waar een zwerm dansers een zaal van negenhonderd mensen betoverde.

Beste lezer,

Zondagmiddag. Carré, met m’n dochters, we zaten klaar voor Het Grootste Zwanenmeer Ter Wereld. Vierentwintig zwanen zijn er in de oerversie. Hier stonden er achtenveertig. Ik heb ze niet geteld, maar veel waren het wel.

Het verhaal kent iedereen: Odette, door tovenaar Rothbart vervloekt en in een zwaan veranderd; de prins die haar ’s nachts bij het meer vindt en zijn hart verliest; en de gemene kaart die Rothbart speelt door zijn dochter Odile als Odette naar het paleis te sturen, want ware liefde kan de betovering verbreken, en dat wil een tovenaar nu eenmaal niet.

Maar je gaat niet voor het verhaal. Daar kom ik zo op.

Wat je ziet is theater zoals het bedoelt is, mist die opstijgt waar een meer zou moeten zijn, bliksem die over het toneel flitst, en dan de zwermen: balletdansers die zich in formaties ordenen die bijna niet meer te volgen zijn. Bij momenten wordt het klassieke ballet zo abstract dat het meer vormen dan mensen zijn.

Carré is een zaal van negenhonderd plaatsen, en dat is precies genoeg. Maar het echte wonder waren de dansers. Ik was jaloers op die tovenaar dat hij daar zo heerlijk tussen die teere zwanen door danste, zwevend zo leek, met de cape als symbool voor zijn zwarte kunst.

Het drama eindigt doorgaans tragisch. Hier niet, en vond ik dat prima. Beetje hoop kunnen we wel gebruiken, zeker in dit soort tijden.

Meer foto’s waren helaas niet toegestaan.