Woensdag (begin Kinderboekenweek).

Vandaag gaven we een workshop in AZC Alkmaar De Waaier, een mooie ervaring!

We vertelden kort iets over onszelf, ik las ons prentenboek ‘Kleine wijze wolf’ voor, eigenlijk voor het eerst voor een Nederlandse groep sinds onze boekpresentatie. We kletsten kort over de ‘wereld’ waar een verhaal zich afspeelt en gingen daarna met houtskool aan de slag.

We lieten de kinderen ontdekken hoe je sjablonen kunt knippen en met houtskool, krijt en grote vormen al snel een wereld kunt tekenen.

De kinderen waren leuk, lief, enthousiast, talentvol en hartverwarmend. We wisten tijdens het voorlezen niet zeker of ze het verhaal begrepen, maar het sprookje werkte nog altijd en deed z’n magie. Tijdens het voorlezen konden ze de platen op het digibord zien en in de tekeningen zagen we allemaal elementen uit het verhaal terugkomen, zo mooi.

Tip: de vele vertalingen van ons wolvenboek deden hun ogen glimmen. Zodra we een boek in een taal omhooghielden die ze herkenden, werden zenthousiast. Het prentenboek werkte ook opvallend goed voor de oudere groep.

Verhalen verbinden, dat is duidelijk!

Zondag in Carré, waar het Shanghai Ballet vierentwintig zwanen verdubbelde tot achtenveertig - en waar een zwerm dansers een zaal van negenhonderd mensen betoverde.

Beste lezer,

Zondagmiddag. Carré, met m’n dochters, we zaten klaar voor Het Grootste Zwanenmeer Ter Wereld. Vierentwintig zwanen zijn er in de oerversie. Hier stonden er achtenveertig. Ik heb ze niet geteld, maar veel waren het wel.

Het verhaal kent iedereen: Odette, door tovenaar Rothbart vervloekt en in een zwaan veranderd; de prins die haar ’s nachts bij het meer vindt en zijn hart verliest; en de gemene kaart die Rothbart speelt door zijn dochter Odile als Odette naar het paleis te sturen, want ware liefde kan de betovering verbreken, en dat wil een tovenaar nu eenmaal niet.

Maar je gaat niet voor het verhaal. Daar kom ik zo op.

Wat je ziet is theater zoals het bedoelt is, mist die opstijgt waar een meer zou moeten zijn, bliksem die over het toneel flitst, en dan de zwermen: balletdansers die zich in formaties ordenen die bijna niet meer te volgen zijn. Bij momenten wordt het klassieke ballet zo abstract dat het meer vormen dan mensen zijn.

Carré is een zaal van negenhonderd plaatsen, en dat is precies genoeg. Maar het echte wonder waren de dansers. Ik was jaloers op die tovenaar dat hij daar zo heerlijk tussen die teere zwanen door danste, zwevend zo leek, met de cape als symbool voor zijn zwarte kunst.

Het drama eindigt doorgaans tragisch. Hier niet, en vond ik dat prima. Beetje hoop kunnen we wel gebruiken, zeker in dit soort tijden.

Meer foto’s waren helaas niet toegestaan.

Het nieuwe boekenseizoen begint op een zonnige zondag in Utrecht met Boekfest in TivoliVredenburg.

Dochter L. kent het gebouw ondertussen op haar duimpje - de voorleeswedstrijden, het vrijwilligerswerk, al die zalen waar ze ooit nog net te klein voor was. Nu leidt ze mij rond.

We luisteren naar David Vlietstra en Milouska Meulens over hun nieuwe boeken; Ionica Smeets houdt het gesprek licht. We lopen rond langs de kraampjes en luisteren naar een voordracht. Maar de mooiste vondst wacht buiten, waar het plein vol in de zon ligt: de Utrechtse Boekenmarkt. Overvol met kramen, en L. vindt er een trilogie van een schrijfster die ze al weken in haar hoofd heeft.

Daarna dolen we langs de nieuwe locatie van het Kinderboekenmuseum, belanden in boekwinkel Broese en drinken we frappuccino’s in het zonnetje. Ondertussen namen Jaap en Bas van De Grote Vriendelijke Podcast een live aflevering op met Jacques Vriens - tachtig jaar oud, vijftig jaar kinderboekenschrijver. Die beluisteren we vanavond nog wel, nu eerst flink bijlezen.

Op naar een nieuw boekenseizoen!

Ik denk dat je met gerust hart kan zeggen dat de 16e editie van de Middag van het Kinderboek alles in zich had dat je ervan mag verwachten. We juichten, we rilden, we werden meegevoerd, we kregen nieuwe inzichten en maakten nieuwe vrienden, het was kortom een groot feest. KBA Rian Visser kreeg spontaan een enorm applaus! Dat alles op een zonnige zaterdagmiddag in de OBA. Tip: je kunt de middag vanaf nu ook op Substack volgen.

De Nationale Voorleesdagen zijn gestart. Dit jaar staat het prentenboek ‘Kleine aap’ van Mies van Hout centraal (en natuurlijk de Prentenboek Top 10). ‘Kleine aap’ is een hartverwarmend verhaal over een aapje dat iets heel leuks wil vertellen. Maar wat als niemand in de jungle echt lijkt te willen luisteren?

Een fijn boek, eigenlijk vooral vanwege de heerlijke prenten van Mies, om samen te lezen, te bekijken en het gesprek aan te gaan. Weet jij de clou van het verhaal?

Tijdens haar eerste ronde partij op de Australian Open wist tennisster Naomi Osaka opnieuw alle ogen op zich te richten. Dit keer niet met haar tennis, maar met een witte sluier, een hoed en een parasol. Osaka vertelde na de wedstrijd (die ze won) dat het idee ontstond terwijl ze haar dochtertje voorlas uit een kinderboek over een kwal.

Nu ben ik benieuwd: welk boek zou dat geweest kunnen zijn? Misschien ‘Promenade sous l’océan’, een Frans babyboekje waarin jonge lezers onder water op ontdekking gaan, langs onder andere… een kwal? Of weet iemand het beter?