Denkend aan ye was ik de laatste
dichter uit de treincoupé die altijd zo krap voelt
als iedereen op hetzelfde moment hetzelfde doet.
maar ik vergat de tijd denkend aan al die rare dingen
die ye vast niet dacht want woorden ruilen
voor wat geld blijft
a hell of a job
eenmaal buiten schitterden de golfjes
gouden zoals alleen het IJ dat kan op een
gewone doordeweekse ochtend en kocht ik
een croissant eentje voor de middag en eentje
voor de eendjes en vergat opnieuw de tijd
die daar gelukkig zelden over zeikt.