denkend aan ye was ik de laatste
dichter uit de treincoupé die altijd zo krap voelt
als iedereen op hetzelfde moment hetzelfde doet.
maar ik vergat de tijd denkend aan het talent
en de inzet van ye voor al die rare dingen die hij vast
niet dacht , want woorden ruilen voor geld blijft:
a hell of a job, zoals Pim Fortuin dat ooit zei,
een hele kunst in goed Nederlands
eenmaal buiten schitterden de golfjes
gouden, zoals alleen het IJ dat kan en kocht ik
een croissant voor de middag en eentje voor
nu en vergat opnieuw de tijd die daar gelukkig
nooit (doorstrepen) zelden over zeikt.