Donderdag is (en blijft) mijn schrijfdag. Ik hou van stevige plots: verhalen die ik zelf graag lees zou ik ook zelf wel willen schrijven. Maar terwijl ik eraan werk, vraag ik me soms wel eens af: hoe maak je zoiets ooit helemaal af? En voor wie doe je dat eigenlijk?
Er is al zoveel…
Zoveel goeds…
Lange teksten schrijven is (en blijft) monnikenwerk. Uren alleen zijn met je woorden en gedachten, daar moet je zin in hebben. Slechts voortgedreven door volharding, onzekerheid en af en toe een flinke tik gekte… dat is zeker niet altijd leuk. Soms betrap ik mezelf op de vraag of schrijven zonder redactie of weerwoord - zoals ik meestal doe - eigenlijk wel kan. Of hoort die speciale vorm van eenzaamheid (die juist helemaal niet eenzaam is) onlosmakelijk bij het schrijven?
