Ik stond vanmiddag opeens in een lentestraal. Gewoon midden in de huiskamer, tussen de kruimels ontbijtkoek en hoge stapels kinderboeken die elk moment om kunnen vallen. Zo’n streep licht die zegt: hup, jas uit, tuin in. Ik volgde m’n neus en rook nat gras, terwijl buiten nog een of andere koppige merel alvast aan het inzingen was.
Op de boekenplank lag ook de lente, nieuw, stevig, met die starende ogen van Jon Klassen die net doen alsof ze niks in de gaten hebben. Het is een boekje voor peuterhanden, karton dat tegen sap en snot kan, maar vanbinnen is het pure Mac Barnett en Jon Klassen: licht absurd, zacht, en precies de juiste hoeveelheid verwondering. Erin bladeren voelt alsof je een deur opendoet en hun wereld binnengaat.
Fijn dat de allerkleinsten niet vergeten worden!
